Wanneer word ik volwassen?

Tekst: MrsWossenaer

Vandaag mailde een vriendinnetje mij de woorden: “Ik denk dat ik volwassen ben geworden”. Daar schrok ik van. Niet alleen omdat ik haar nog steeds zie als het meisje dat ik 21 jaar geleden heb leren kennen, maar ook vanwege de vele implicaties die dit inhoudt. Als zij namelijk volwassen is geworden, moet ik mezelf toch eens afvragen wanneer ik dat “volwassen worden” op mijn to do lijstje zal plaatsen. Dat wil zeggen: voor zover dat nog niet is gebeurt.

Natuurlijk, in tegenstelling tot 15 jaar geleden, vind ik het op dinsdag nog steeds lastig om energiek de dag door te huppelen als ik op zaterdagavond ben uitgegaan. Herstel: als ik al uit ga. Ik piep en kraak bij de minste vorm van inspanning. En soms, heel soms, hoor ik mezelf dingen zeggen als: “Vroegâh…” gevolgd door een opmerking over muziek, respect voor ouderen en kledingstijl.

Zo’n zeldzame relatie

Maar wat maakt iemand volwassen? Medio augustus word ik 33. Bruiloften, begrafenissen en babyshowers (de B3) hoef ik niet meer alleen af te lopen, daar ik in zo’n (zeldzame) relatie zit die zelfs na bijna drie jaar nog walgelijk zoet is. We hebben een heus grote-mensen-huis, met dito hypotheek en werken doe ik ook nog eens op regelmatige basis. Ik heb behendigheid vergaard in het afpoeieren van telefonische enquêtes door de Nationale Postcode- , Vrienden- of Staatsloterij en betaal desondanks elke maand een smak geld, met in het vooruitzicht luttele miljoenen. Maar volwassen?

Ordinaire kledingsmaak

Mijn vriend – a.k.a. ‘Mr. Man’- en ik leven in een huishouden dat qua orde veel weg heeft van de kamer die ik als tiener in mijn ouderlijk huis bezette, en soms -daar ben ik heel eerlijk in- heb ik een kledingsmaak die grenst aan het ordinaire. Er wordt mij echter nooit meer om legitimatie gevraagd als ik een fles alcohol koop en bij de McDonald’s voel ik me de hoofdrolspeelster in een reclamespotje van Vroegâh. Zo nu en dan doneer ik aan een goed doel en als het op werk aankomt, hijs ik mezelf in zeer verantwoordelijk ogende pakjes.

Waar je mee omgaat…..

Een grensgevalletje? Misschien. Feit: mijn jeugd speelde zich af in de periode tussen David Hasselhoff in Knightrider en David Hasselhoff in Baywatch. Aan beide series, evenals mijn jeugd heb ik goede herinneringen overgehouden. Maar het simpele feit is dat de mensen met wie ik ben opgegroeid, niet alleen zijn opgegroeid, maar ook volwassen zijn geworden. En waar je mee omgaat, ……. Ach onzin. Ik = IK. Volwassenheid is iets voor later, vind IK…

Wie = Ik?
MrsWossenaer is zo’n typische dertiger: een beetje links, een beetje rechts. Een beetje zwart en soms zelfs een beetje wit. Dressy, baggy, make up plus of naturel, 5 sterren restaurant- & MacDonalds bezoeker. Per week waaien er meerdere gemoedstoestanden en bijpassende outfits voorbij. Soms zelfs meerdere keren per dag…. Het is zo’n vrouw die alles wil, maar geen keuzes lijkt te kunnen maken. Eigenlijk is ze net als de rest van de wereld: niet altijd overtuigd van haar eigen kunnen, maar hopend dat haar onderbewustzijn wel weet waar de reis naar toegaat!

Ook interessant:
Advertenties
Comments
6 Responses to “Wanneer word ik volwassen?”
  1. Norma schreef:

    Ik ben ziek heb ME is op mijn hart geslagen geen wensen meer. Hoop dat ik blijf leven tot er meds komen

  2. Manu schreef:

    Hoi lui. Altijd een interessant topic he. Volgens mij staat echt volwassen zijn gelijk aan totale integriteit. Je weet wel, respectvol, eerlijk, mededogend en niet-oordelend, zelfstandig, ambitieus en optimistisch etc., zonder daarbij het spelende kind in je te hebben gesmoord. Ik denk dat het een evenwichtsoefening is tussen al deze dingen. Volgens dit 41 jarig volwassen kind toch althans.

    Bedankt voor het stukje!
    Manu
    Blog van de liefde

  3. Geweldige blog en ook nog eens heel herkenbaar. En misschien is het wel het leukst om nooit echt volwassen te worden, ondanks het feit dat je wel heul volwassen dingen doet. Want dat kind in je, je weet wel dat kind dat ergens nog speelt, is toch eigenlijk wel het allerleukste deel een mens. Onbevangen, eerlijk en open, niet bezig met wit of zwart alleen met de waan van de dag. En die wordt vaak gevormd door heerlijk spelen.

    • MacBlogster schreef:

      Een zonnige groet vanuit Praag: Heerlijk spelen & alles uitproberen. klinkt goed! Ik ben blij dat ik een volwassen kind kan zijn met alle levenservaring die ik gaandeweg heb opgedaan. Dit maakt ‘t leven overigens gemakkelijker & moeilijker tegelijk. Ach, Meintje, ik zal er niet langer bij stil staan, dit kind gaat shoppen!

    • Mrs.Wossenaer schreef:

      Zolang de dagen nog gekleurd zijn hoeven we ook lekker niet volwassen te worden… 😉 Dank je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Blog Stats

    • 70,248 hits
  • © 2010 | 2011 Macblogster

%d bloggers liken dit: