Tijd voor een ‘Britney’

Tekst: MrsWossenaer

Soms kabbelt mijn leven rustig voort, zonder enige vorm van spanning. M’n gewicht lijkt redelijk stabiel en het weer vertoont geen bijzondere afwijkingen. Geen wereldrampen, geen brandweerauto’s in de straat, geen miljoenen op de bank… De ene dag gaat, zonder overduidelijk verschil ten opzichte van de voorgaande, over in een volgende. Zelfs de drukte op m’n werk voltrekt zich volgens een vast patroon. De grootste spanning vind ik in de kleur van m’n nagelak, de route van de bus- neem ik de bus die linksaf slaat of rechtsaf?- en de keuze tussen bloemkool of broccolli.

Het moment voor een nieuw liefje

Eens in de zoveel jaar dringt mijn behoefte aan “verandering” zich op. Helaas gaat dit niet geleidelijk. Of misschien herken ik het patroon niet. Hoe dan ook, daar waar de meeste mensen zich bij behoefte aan verandering nog de tijd gunnen om een afspraak te plannen met een kapper, word ik er steevast door overvallen. In het leven vóór MrMan was dit het moment voor een nieuw liefje, maar ik ben zeer content met deze. Nieuwe schoenen? Heb ik. Nieuw outfitje? Check. Hobby’s? Meer werk? Ook geregeld. Mijn dagen kennen minder uren dan ik nodig heb om mijn bezigheden te herbergen. Dus wat doe je dan? Precies: een Britney.

Mentale connectie met ‘Britney in a Bad Place’

Gelukkig had ik een schaar in handen voordat ik de tondeuse kon vinden, anders was het gevolg van mijn plotselinge opleving een absoluut fiasco geworden. Nu is het er één die ik kan overzien. Ik kan er zelfs een elastiekje tegenaan wikkelen. Omdat het elastiekje weinig houvast vindt, valt deze er vrij snel weer uit, maar ik kan met de krultang net genoeg grip krijgen om de weerbarstigheid van mijn 3 cm coupe te lijf te gaan. Maar het resultaat is toch steeds hetzelfde: een scheef geknipte jaren negentig coupe welke zich -gezien de onnadenkendheid waarmee ik gister een mentale connectie maakte met ‘Britney in a Bad Place’- naar verwachting pas zal herstellen na 4 á 5 jaar. Overigens is 3 cm een naar boven toe afgerond gemiddelde, want nekharen -zo bewijzen de brandplekken in mijn nek- heb ik niet meer.

Spanning en sensatie tot aan het kerstdiner

Je zou overigens denken dat men leert van dergelijke stommiteiten, maar dit overkomt mij dus vaker. Laten we zeggen: eens in de 5 jaar. Wanneer de gevolgen van de vorige knipbeurt, die overigens nooit uitvalt zoals ik op dat moment in mijn hoofd heb, in de vergetelheid zijn geraakt en mijn haar weer een beetje bekomen is van de schrik, is mijn moeder ervan overtuigd dat ik er dit keer wél van heb geleerd. Net als de vorige keer moet ik dus binnen afzienbare tijd een kapper vinden die al zijn talent zal moeten aanwenden om van dit prutswerkje een meesterwerk kan maken. Maar de stress die ik de komende tijd zal ervaren bij het moeten stylen van een pagekopje, waar ik overigens het hoofd ook niet voor heb, levert me weer voldoende spanning en sensatie op tot aan het kerstdiner.

MrsWossenaer

Ook interessant:
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Blog Stats

    • 70,248 hits
  • © 2010 | 2011 Macblogster

%d bloggers liken dit: